კარდიოლოგი მანანა შევარდნაძე

0
455

ქალბატონი მანანა შევარდნაძე მედიკოსთა ეროვნული დაჯილდოების ცერემონიალის ერთ-ერთი ნომინირებული ექიმია. მანანა შევარდნაძე აკად. გ. ჩაფიძის გულის ცენტრის ერთ-ერთი წამყვანი სპეციალისტია. გთავაზობთ ინტერვიუს ქალბატონ მანანასთან ის მოგიყვებათ როგორ გაიარა რთული გზა საქართველოდან პეტერბურგამდე და პირიქით:
როგორი ბავშვი იყავით?
თეთრი, ბუნჩულა საყვარელი 
ნახევარი ბავშვობა თეატრალური მქონდა, ხან თოვლის დედოფალი ვიყავი, ხან ჯადოქარი და ხან პრინცესა, ვმღეროდი, ვხატავდი და თან ფიზიკა- მათემატიკურ სკოლაში ვსწავლობდი, ასე რომ ბოლოს რა მიმართულებას ავირჩევდი არც კი ვიცოდი
პირველად დამოუკიდებლობა როდის იგრძენით?
საქართველოში მშობლების გავლენიდან ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში ვერ გამოდიან ბავშები, ჩემ სიტუაციაშიც ასე მოხდებოდა რომ არ დამეტოვებინა საქართველო და არ წასვულიყავი სასწავლებლად
სანკტ-პეტერბურგში.
რით განსხვავდება საქართველოს და სანკტ-პეტერბურგის სწავლების წლები? თქვენ ხომ აქაც სწავლობდით და შემდეგ იქ განაგრძეთ სწავლა!
მე საქართველოდან წავედი ზუსტად იმ პერიოდში რასაც ეძახიან ბნელ და ტკბილ 90-იანებს, როცა არ იყო არც ელექტრო ენერგია, არც ბუნებრივი აირი, ერთი სიტყვით არაფერი! არანაირი განვითარების შანსი არ იყო! პაციენტები საავადმყოფო დაწესებულებებში მხოლოდ კრიტიკულ მდგომარეობაში ხვდებოხნენ! მედიკოსი სრულად ვერ განვითარდებოდა. პრაქტიკები რომ გამევლო პაციენტებთან ამის საშუალება არ მქონდა საქართველოში! იქ რომ ჩავედი თავიდან ძალიან გამიჭირდა…მერხიდან უცებ მძიმე პაციენტებთან აღმოვჩნდი პალატებში, თან სახლიდან ასე შორს და მარტო არსად არასდროს ვყოფილვარ მანამდე… არ ჰქონდა გადამწყვეტი მნიშვნელობა საქართველოს პირობებს! ეს რთული გადაწყვეტილება მხოლოდ და მხოლოდ ჩემი საქმის სიყვარულმა მიმაღებინა!
როგორ ახერხებდით მაშინ ოჯახთან კონტაქტს?გაგეცინებათ და მეტწილად წერილებით და სპეციალური დასარეკი ბარათებით. ინტერნეტი ფუნქციონირებდა მაგრამ ელექტრო ენერგიის უქონლობის გამო საქართველოში მას მე პრაქტიკულად საკონტაქტოდ ვერ ვიყენებდი, და თურმე ძალიან სასიამოვნო მომენტია, როცა ოჯახიდან წერილს მიიღებ! მე ის წერილები დღესაც შენახული მაქვს! ვერც წარმოიდგენთ რამდენი სითბო და რამდენი ტკივილი იყო ამ წერილებში.
და მაინც როგორი იყო სანკტ-პეტერბურგში სწავლის წლები?
მართალია სანქტ-პეტერბურგში რთული იყო კლიმატის ატანა, თუმცა გარკვეული ნოსტალგია დამიტოვა, ბევრი მეგობარი მყავს იქ დატოვებული როგორც ქართველი, ასევე არაქართველებიც. ექიმთა საცხოვრებელში მთელ მეცხრე სართულზე ქართველები ვბინადრობდით… ერთმანეთისთვის ვიყავით, რაც გვიმსუბუქებდა იმ დიდ მონატრებას და სევდას რასაც ჩვენი ოჯახების და ქვეყნისგან შორს ყოფნა გგვრიდა… სამგზავრო ლიფტში მეცხრე სართულის ღილაკს „ჯორჯია“ ეწერა და მივაკარით ჩვენი დროშაც … ყველა ქართულ დღესასწაულს ერთად ავღნიშნავდით.. ძალიან კარგად მახსოვს მხოლოდ ერთხელ გიორგობა დღეს ელექტრო ენერგია გამოირთო… ქართველების გარდა ეს ფაქტი არავის გახარებია… ყველა დაბნეული იყო ვერ მიხვდნენ რა გაგვიხარდა. ჩვენ კი რაღაცნაირად ასე უშუქოდ ყოფნას საქართველოში ცხოვრებასთან ვაიგივებდით და თავს ბედნიერად ვგრძნობდით! გიჟებივით ვყვიროდით… ეს ბედნიერება სულ რაღაც 10 წუთით გაგრძელდა.
პეტერბურგის სასწავლებლის შემდეგ რა ხდება?
შემომთავაზეს იქ დავრჩენილიყავი და გამეგრძელებინა კათედრაზე სწავლის გაგრძელება და მუშაობა… მაგრამ ბევრი მიზეზის გამო დავბრუნდი!
ჩამოხვედით საქართველოში და რა დაგხვდათ?
ჩამოვედი საქართველოში 2004 წელს და დამხვდა აქციები მიტინგები ტელევიზიით გაზეთებში ჟურნალებში ერთი სიტყვით აბსოლიტურად ყველგან! და თან არ დაგავიწყდეთ რომ ყველა ჩემ გვარს ყვირის გადააშენეთ მოსპეთ და ასე შემდეგ… ამან რათქმაუნდა გავლენა იქონია! სამსახურს ვერ ვშოულობდი… იმიტომ რომ ყველა კუთხიდან გაიძახიან შევარდნაძე მოაშორეთ თუკი ვინმე არსებობსო! ამ სიტუაციიდან გამომდინარე ყველა ქართულმა კლინიკამ უბრალოდ , ჩვეულებრივად და უსიტყვოდ – არ მიმიღო!
როგორ დაიწყეთ მუშაობა საქართველოში?
სასოწარკვეთილი ვიყავი! რა გამოდიოდა , ამდენი ხანი სანქტ-პეტერბურგში ვსწავლობდი, ვშრომობდი რომ ცოდნა მიმეღო და გამეღრმავებინა! იქ მუშაობის შემოთავაზებაზე უარი ვთქვი პეტერბურგში, საქართველოში მოვიჩქაროდი ჩამოვედი და აღმოჩნდა რომ ჩემ ქვეყანას უბრალოდ არ ვჭირდებოდი! ამას ნამდვილად არ ვიმსახურებდი… მაგრამ სულ ცოტა ხანში მიმიღო სამუშაოდ ბერძნულმა სამედიცინო ფონდმა „ჰიპოკრატემ“ რომელმაც დააფასა ჩემი განვლილი გზა ქვე სპეციალობები რაც იქ შევიძინე და ამიყვანეს სამსახურში. ამ სამსახურმა ძალიან ბევრი რამ მომცა! საველე პირობებში მიწევდა მუშაობა! მთელი საქართველო შემოვლილი მაქვს! სამი წლის შემდეგ ჰიპოკრატეს ფონდის პარალელურად თანდათან უფრო და უფრო განვიცდიდი, რომ სტაციონარში მუშაობა ძალიან მომენატრა! მივედი ქალბატონ გულიკო ჩაფიძესთან… ჩვეულებრივ ჩავდექი პაციენტების მიღების რიგში, როგორც მორიგი მისი პაციენტი , ქალბატონ გულიკოსაც რიგითი პაციენტი ან პაციენტის შვილი ვეგონე და მე ამ დრო ჩემი დახასიათებები, დიპლომები და ნუ მოკლედ ყველაფერი მივაწოდე, რა თქმა უნდა არ იყო გამზადებული თავისუფალი ვაკანსია და სერთიფიცირებულ ახალგაზრდა და ბერძნებთან მომუშავე ექიმს ხელი არ მკრა, რამდენიმე თვე ვიარე როგორც ჩვეულებრივმა რეზიდენტმა, მერე კი რამდენიმე თვეში მიმიღო კარდიოქირურგიის დეპარტამენტის ექიმ- კარდიოლოგად…
შემდეგ რა მოხდა?
შემდეგ როცა დავიწყე სამსახური ჩაფიძის კლინიკაში უბრალოდ ვეღარ ვახერხებდი ფიზიკურად ორ სამსახურში ყოფნას და გადავწყვიტე მთლიანად ჩაფიძის კლინიკისთვის დამეთმო დრო… თუმცა მინდა ავღნიშნო რომ „ჰიპოკრატეს“ დღემდე ძალიან მადლიერი ვარ.
ამჟამად სად მუშაობთ?
ამჟამადაც ვმუშაობ ჩაფიძის კლინიკაში ეს ადგილი ჩემი მეორე სახლი გახდა! ყველას ძალიან დიდ პატივს ვცემ და ყველა თანამშრომელი ძალიან მიყვარს.
ბოლო და ტრადიციული შეკითხვა, რას ნიშნავს თქვენთვის „ექიმები 2018“?
ბევრ რამეს! იცით საკმაოდ კარგი წამოწყებაა! ნამდვილად საჭიროა საზოგადოება საქმის კურსში იყოს ქართველი ექიმების მოღვაწეობის შესახებ! თქვენ ძალიან კარგ საქმეს აკეთებთ! ნებისმიერ ადამიანს შეეძლება გაეცნოს თავისი ექმის განვლილ გზას, განათლებას, მოღვაწეობას და უფრო ახლოს გაიცნოს ის!

კომენტარი

დატოვე პასუხი

Please enter your comment!
Please enter your name here